Willeke werd op 6 februari 1956 in Diessen geboren waar ze samen met 1 zus en 2 broers opgroeide. Ze deelde samen met Annie een slaapkamer (en lange tijd ook hetzelfde bed) en die twee trokken veel met elkaar op. Samen spelen, samen op de fiets weg, samen achter de jongens aan….. maar ook samen rotzakkerij uithalen zoals het omschoppen van melkbussen. Wanneer zij 2 koplampen zagen opdoemen doken ze de sloot in om te voorkomen dat ze opgepakt werden. Daarbij vergisten ze zich eens toen ze niet wegdoken voor slechts 1 koplamp…. het bleek motorpolitie te zijn…. met alle gevolgen van dien, er moest ƒ 5,00 worden betaald om naar huis te mogen gaan….

Ze groeide op in een kinderrijke buurt en na het eten ging dan ook iedereen de straat op om buiten te kunnen spelen. Er kwamen ook veel vriendinnen bij Willeke thuis over de vloer… maar niet om te slapen…. dan ging steevast de poort op slot! Behalve veel spelen en plezier maken moest echter ook de handen uit de mouwen worden gestoken want vader had “unne grote hof” en de kinderen hielpen mee met bijvoorbeeld aardappels rooien.

In de levensloop die gemaakt werd toen Willeke en Sietze trouwden stond dat zij weliswaar een gemakkelijk meisje was, doch een meisje dat snel bang was. Al op erg jonge leeftijd had Willeke het idee dat ze zich moest bewijzen, ze moest vechten voor een stukje waardering en erkenning. Dat zou in haar latere leven terugkeren. Dat Willeke met schoolzwemmen werd vergeten zorgde dan ook voor een trauma.

Al op erg jonge leeftijd ontwikkelde ze haar creatieve kant, altijd zat ze te tekenen, te fröbelen, of ze maakte samen met haar broer Christ muziek.

Het was bij De Gouden Leeuw in Vessem dat ze haar Sietze ontmoette, hij viel op haar mooie grote ogen die zo kenmerkend voor haar waren. Ze waren snel van elkaar overtuigd want een half jaar later verloofden zij zich, een kleine 1,5 jaar later trouwden zij op 24 december 1976.

Met de geboorte van Martijn en later Ronald was hun kleine gezin compleet. Als moeder was ze erg zorgzaam, ze was erg op het gezin gericht en was altijd thuis als haar jongens uit school kwamen, een echte knuffelmoeder bij wie je altijd terecht kon, alles was ook bespreekbaar.

Hoewel ze slechts enkele akkoorden kende, zong en speelde Willeke veel liedjes op de gitaar, muziek was een uitlaatklep. Ze heeft getracht haar liefde voor muziek op de kinderen over te brengen Vaak zong zij de 1^e stem, Ronald de 2^e, de gitaar stond als een meubelstuk in de huiskamer. Ronald was nog maar 5 jaar oud toen Willeke hem een uitdaging gaf…. wanneer hij in staat zou zijn het nummer: Wonderful Land van de Shadows te spelen, dan zou zijn akoestische gitaar worden verruild voor een elektrische gitaar. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, Ronald had haar muzikale genen meegekregen en het kostte hem 30 minuten voordat hij de solo onder de knie had. Een dag later kwam die elektrische gitaar er, compleet met versterker….

Ook martijn heeft tijdens de schoolverlaters musical in groep laten zien dat hij de muzikale vaardigheden van zijn moeder heeft georven, want hij zong daarin een liedje waarvan bij Willeke de tranen in haar ogen schoten.

Desondanks werd Martijn een echte techneut die op zijn 7^de al gordijnen automatisch open en dicht liet gaan. Dit werd vaak gemaakt uit onderdelen van het speelgoed van Ronald die het hartikke mooi vond dat zijn grote broer dit allemaal kon maken.

Samen met de jongens ging ze regelmatig op de fiets naar Welschap om vliegtuigen te spotten. Ze deed eigenlijk alles met de fiets, na een dagje recreatief fietsen stond er wel ooit 80 kilometer op de dagteller. Met het gezin werden er ook vaak dagtripjes gemaakt, maar op vakantie gaan was niet aan Willeke besteed. Er werd eens een week in Luxemburg gepland, op de 5^e dag hield Willeke het voor gezien, ze wilde naar huis.

Een midweekje in een vakantiehuisje was het maximale… Willeke voelde zich thuis op haar best, in haar eigen vertrouwde omgeving, te midden van de personen en de spulletjes waar ze van hield…. het was haar veilige haven….

Willeke was helder voelend, zij kon feilloos vertellen of een zwangere vrouw een zoon of een dochter zou krijgen. Ze zat bij vrienden en kreeg het plots benauwd…. op datzelfde moment kreeg haar vader een hartaanval.

Ze zag dat Ronald van de trap viel…. het gebeurde ook zo.

Willeke was ook in staat om aura’s bij anderen te zien.

Ze werd een kruidenvrouwtje, maakte een soort van lotion van st. Janskruid, waarmee ze haar huis insmeerde en maakte zalf van goudsbloemen.

Halverwege de 80-er jaren, tot eind jaren 80 heeft Willeke zich ingezet voor de Rode Kruis Kolonne in Valkenswaard, ze werd ingezet bij allerlei activiteiten en ging ook mee op bedevaart naar Bourdain. Ze maakte dan dagen van ’s ochtends tot ’s avonds laat, om 06.00 uur uit de veren en op 23.00 uur naar bed, de tijd daar tussen in werd er hard gewerkt om anderen te helpen en het hen naar de zin te maken. ’s Avonds tolde ze moe maar voldaan haar bed in.

Ook Het Laar en De Hoevenakkers konden op haar hulp rekenen, gedurende enkele jaren heeft zij zich als parttime medewerkerster ingezet, o.a. als keukenhulp.

Begin jaren 90 pakten de donkere wolken zich samen. Niet verwerkte zaken uit het verleden gingen haar parten spelen, waardoor zij het de laatste 20 jaar niet gemakkelijk heeft gehad. Fysieke en mentale klachten namen toe, Willeke werd bang, kreeg hyperventilatie en ontwikkelde een eetstoornis, een stoornis die ernstige botontkalking als gevolg had waardoor ze de laatste jaren al 8,5 cm korter (kleiner) was geworden.

Er werd hulp gezocht maar er zouden jaren voorbij gaan voordat ze de goede begeleiding kreeg. Jaren waarin Sietze onvoorwaardelijk voor haar klaar stond en vaak vader en moeder tegelijk was voor zijn zonen.

In 2006 viel Willeke van de trap…. niet zomaar een val, want ze brak (door de ernstige botontkalking) rugwervels, ribben, borstbeen en haar nek, ze liep tevens een klaplong op. Beetje bij beetje herstelde ze totdat op 1 februari 2007 bleek dat een splinter van een rugwervel niet werd verwijderd, het had inmiddels het weefsel aangetast, was gaan ontsteken en veroorzaakte een bloedvergiftiging.

Er volgden weken van spoelingen en gruwelijk veel pijn. Het was kantje boord, er was niet veel voor nodig geweest of het was fout afgelopen. Toen al liet Willeke zien hoe krachtig ze was. Hoe veel pijn ze ook had, ze bleef op de been, ze bleef elke dag lopen. Als gevolg van het missen van tussenwervelschijven had men vroeger al voorspeld dat Willeke al voordat ze 40 zou worden in een rolstoel zou belanden. Met vechtlust en wilskracht bleef die tijgerin op de been!

Een lichtpuntje in die tijd was de verhuizing naar de Akkerstraat, een gelijkvloerse nieuwe woning, met nieuwe meubelen en spulletjes, een nieuwe start, Willeke was er supergelukkig mee!

Willeke was altijd graag op een creatieve manier bezig: kantklossen, breien, schilderen, tekenen, maar ook punniken en bonsai boompjes kweken. Ze zat dan ook heel wat uren in haar eigen (hobby)kamer, daar was zij de directeur!

Ze begon ook met het maken van sieraden. Soms stond ze op een open dag of een beurs en het geld dat de verkoop van sieraden opbracht, was bestemd voor Artsen Zonder Grenzen.

De geboorte van Milan gaf haar de trotse status van oma, wat was ze met haar kleinzoon! Ze speelde met hem, hij was haar alles.

Een jaar geleden leerde ze computeren, heel wat tijd bracht ze door op MSN en Hyves. Toen ze vanaf augustus 2010 ziek werd kon ze toch middels de computer met haar vriendinnen Ans en Ima in contact blijven…. het werd haar lijntje met de buitenwereld.

Ondertussen werden er onderzoeken gestart, men vond een vlekje op de longen waar Willeke een kuur voor kreeg, verdere behandeling bleef uit.

Na een longtest in november kwam er echter garen op de klos toen bleek dat ze totaal geen conditie had, in het ziekenhuis werden foto’s en scans gemaakt, er werd bloed afgenomen, er werd opnieuw een longfunctietest gedaan. Op 12 december volgde de uitslag…. of zeg maar gerust het doodvonnis. Willeke had longkanker, ze was te zwak voor een operatie, er was geen enkele kans op genezing. Het was uiteraard een klap, het zorgde voor tranen, maar al snel herpakte Willeke zich. “We gaan de tijd die we hebben goed besteden” aldus Willeke.

Ze wees chemotherapie af, ze koos voor kwaliteit en niet voor levensverlenging en een kaal hoofd. Resoluut nam ze zelf het besluit om niets meer te laten doen, ze cancelde alle afspraken, accepteerde de feiten zoals ze waren.

Zoals ze zelf fotolijstjes, de telefoon en allerlei andere attributen pimpte, zo pimpte Sietze haar rollater. Omdat Willeke amper bij te houden was wanneer ze achter de rollater liep, werd hij geel gespoten en was het vanaf dat moment een “Lambo-later”….. De honden mee in het mandje  en er hing ook een plaatje op: “mijn Ferrari staat in de garage”…..

De klok in de gang stond stil…. “laat maar stil staan” zei Willeke, alsof ze de tijd wilde tegenhouden, vasthoudend aan het heden….

Bewust werden de laatste weken beleefd, bewust leefde Willeke ook naar het afscheid toe. Niets bleef ongezegd en onbesproken en daardoor werden die laatste weken ook een bijzonder waardevolle tijd, een tijd met een gouden randje. De personen die haar het meest dierbaar waren kregen een vriendschapskraal…. een kraal die hen voor altijd herinnert en verbindt met Willeke.

“Tis jouw feesje”…. zei Willeke altijd. Toen op woensdag de 19^e ’s avonds iedereen bij haar bed stond en Willeke om hoog kwam, zei Annie:

“nu is het jouw feestje”…. Het werd een gezellige avond, Ronald speelde op de gitaar, er werd volop gepraat en gelachen. En het belangrijkste was dat heel haar gezin en haar zus Annie aanwezig waren.  Een van de laatste dingen die Willeke zei was; Ik ben gestopt met Roken.

Om het Willeke meer comfortabel te maken kreeg ze morfine toegediend en toen bleek eigenlijk hoe zeer ze verzwakt was, want Willeke zakte weg in een steeds dieper wordende slaap. Terwijl ze op donderdagochtend werd verzorgd, en het hele gezin en zus Annie aanwezig waren, blies ze eigenlijk plots en toch nog onverwacht snel haar laatste adem uit. Al weken stond de klok stil op kwart voor elf, het tijdstip dat Willeke afgelopen donderdag voorgoed haar ogen sloot….

54 Jaar…. veel te jong….. Eigenlijk was Willeke moeder voor iedereen, ze zorgde voor anderen en vergat daarbij zichzelf. Ze stond zo voor iedereen klaar dat ze zichzelf bijna als vanzelf wegcijferde. Willeke bedankt voor wie je was, voor wat je deed, voor wat je hebt betekend, bedankt!