Een stapje vooruit.

Afgelopen nacht ben ik weer gaan werken. Ik was al wel weer een paar keer geweest, "therapeutisch" zoals ze dat noemen, maar nu begon het echte werk weer.
Ik heb er zelf om gevraagd, want therapeutisch...je bent er dan wel, maar je hoort er niet echt bij. Dat is het niet voor mij, voel me dan zo verloren, loop echt met de ziel onder mijn arm...
Aan de ene kant heb ik toch die regelmaat nodig in mijn leven,  aan de andere kant voel ik me een vreemde eend in de bijt...

En die nachtdienst? Ach, daar had ik geen moeite mee, ik zat toch al halve nachten op..
Collega's, jullie hebben me prima onthaald, jullie aandacht, jullie knuffels, het doet me goed! En dan aan het werk!
 
Vreemd om na een half jaar de draad weer op te pakken.... De routine is weg, ik moet echt overal bij nadenken, dingen steeds weer overdoen omdat ik wat vergeten was... Gelukkig kwam ik er wel zelf steeds achter wat ik fout deed en heeft niemand me hoeven terug fluiten... Dat is dan toch weer positief, voor mijn gevoel.
En het lukt me best om even mijn concentratie vast te houden, ja even.... Jullie moeten nog maar niet te veel verwachten, hoor...
Ach, dan maar een extra koffiepauze, jullie zullen het me wel vergeven.
 
Wat kan er veel veranderen in een half jaar! Ik vond jullie ook erg veranderd. Er is ook veel veranderd, voor jullie ook, een reorganisatie, de onzekerheid, sommigen (best veel eigenlijk) zullen hun baan verliezen... 
Wie moet er weg? Maanden in spanning, niemand die het weet, het komt de sfeer niet ten goede...
Kwaadheid, machteloosheid, keuzes moeten maken.... Een raar begin van het nieuwe jaar...
Ik kan dan wel blijven voorlopig, maar ook voor mij zal er veel veranderen, een andere invulling van mijn baan... Ik heb er geen concreet beeld bij, ben er de afgelopen tijd ook helemaal niet mee bezig geweest, het was niet belangrijk voor me..
Maar na vannacht... 
Ik weet dat ik veel zal moeten bijspijkeren,  een studie oppakken.. Normaal gesproken heb ik daar absoluut geen moeite mee, ben erg leergierig, wil ik graag nieuwe dingen leren en mijn kennis uitbreiden. Een beetje uitdaging heb ik nodig, maar dan moet je je wel kunnen concentreren, en dat kleine beetje ontbreekt er nog aan. 
Ik kan het allemaal niet overzien en zal het maar op me af laten komen. Stapje voor stapje zal ik er wel komen. Ik hoop maar dat me daar de tijd voor wordt gegeven.
 
Vanmorgen om 5 uur vonden jullie het genoeg geweest voor mij en stuurden jullie me naar huis. Het regende, was stil op de weg, 6 km fietsen, tijd genoeg om na te denken..
Ik voelde me eigenlijk wel goed, heb toch weer een overwinning behaald! Toch weer een stapje vooruit gedaan! Dat voelt best goed.
Ik ga me geen zorgen maken of ik het vol zal houden, als het niet gaat doe ik wel weer een stapje terug. Ik vertrouw er op dat het elke dag een beetje beter zal gaan.
Ik heb ook over jullie nagedacht, dacht dat jullie veranderd waren... maar dat is natuurlijk helemaal niet waar! Niet jullie zijn veranderd, maar ik ben veranderd!
Het is voor mij ook even zoeken om een balans te vinden, hoe met jullie om te gaan! 
Maar ik denk dat ook dat me wel lukt. Ik merk wel dat er ook enkelen zijn die me ontlopen, die bang zijn, ja waarvoor? Hoeft echt niet hoor! Ik ben zelf maar naar jullie tot gegaan om een praatje te maken, gewoon over ditjes en datjes. In de hoop dat jullie me een volgende keer niet voorbij lopen. Ik weet wel, met de een heb je een beter contact dan met de ander... Maar helemaal geen contact? Het ziet er naar uit dat ik nog even met jullie verder moet, met jullie breng ik toch de meeste tijd van mijn leven door, daarom...
Ik zal jullie niets vertellen dat je liever niet wilt horen! Als iemand van jullie er naar vraagt, ja, dan wil ik best het een en ander vertellen, maar uit mezelf zal ik er echt niet over beginnen hoor!
Dus je hoeft me niet te ontlopen, ik kan ook gewoon over ditjes en datjes praten...en als jullie gewoon even ouderwets willen ouwehoeren doe ik ook wel mee hoor! Dat kan ik vast nog wel!

Maar soms zijn er toch van die momenten... Een bepaald nummer ineens op de radio... Verschrikkelijk, ik wil dat dan niet horen, dat hoort hier niet thuis! Als ik dan alleen ben is het niet zo erg, maar sta ik dan te midden van jullie allemaal, weet ik even niet waar ik het zoeken moet, ben ik helemaal van slag...Tja..

Ach ja, de tijd zal het leren, maar de eerste stap heb ik toch maar gezet....