Een stapje vooruit.

Afgelopen nacht ben ik weer gaan werken. Ik was al wel weer een paar keer geweest, "therapeutisch" zoals ze dat noemen, maar nu begon het echte werk weer.
Ik heb er zelf om gevraagd, want therapeutisch...je bent er dan wel, maar je hoort er niet echt bij. Dat is het niet voor mij, voel me dan zo verloren, loop echt met de ziel onder mijn arm...
Aan de ene kant heb ik toch die regelmaat nodig in mijn leven,  aan de andere kant voel ik me een vreemde eend in de bijt...

En die nachtdienst? Ach, daar had ik geen moeite mee, ik zat toch al halve nachten op..
Collega's, jullie hebben me prima onthaald, jullie aandacht, jullie knuffels, het doet me goed! En dan aan het werk!
 
Vreemd om na een half jaar de draad weer op te pakken.... De routine is weg, ik moet echt overal bij nadenken, dingen steeds weer overdoen omdat ik wat vergeten was... Gelukkig kwam ik er wel zelf steeds achter wat ik fout deed en heeft niemand me hoeven terug fluiten... Dat is dan toch weer positief, voor mijn gevoel.
En het lukt me best om even mijn concentratie vast te houden, ja even.... Jullie moeten nog maar niet te veel verwachten, hoor...
Ach, dan maar een extra koffiepauze, jullie zullen het me wel vergeven.
 
Wat kan er veel veranderen in een half jaar! Ik vond jullie ook erg veranderd. Er is ook veel veranderd, voor jullie ook, een reorganisatie, de onzekerheid, sommigen (best veel eigenlijk) zullen hun baan verliezen... 
Wie moet er weg? Maanden in spanning, niemand die het weet, het komt de sfeer niet ten goede...
Kwaadheid, machteloosheid, keuzes moeten maken.... Een raar begin van het nieuwe jaar...
Ik kan dan wel blijven voorlopig, maar ook voor mij zal er veel veranderen, een andere invulling van mijn baan... Ik heb er geen concreet beeld bij, ben er de afgelopen tijd ook helemaal niet mee bezig geweest, het was niet belangrijk voor me..
Maar na vannacht... 
Ik weet dat ik veel zal moeten bijspijkeren,  een studie oppakken.. Normaal gesproken heb ik daar absoluut geen moeite mee, ben erg leergierig, wil ik graag nieuwe dingen leren en mijn kennis uitbreiden. Een beetje uitdaging heb ik nodig, maar dan moet je je wel kunnen concentreren, en dat kleine beetje ontbreekt er nog aan. 
Ik kan het allemaal niet overzien en zal het maar op me af laten komen. Stapje voor stapje zal ik er wel komen. Ik hoop maar dat me daar de tijd voor wordt gegeven.
 
Vanmorgen om 5 uur vonden jullie het genoeg geweest voor mij en stuurden jullie me naar huis. Het regende, was stil op de weg, 6 km fietsen, tijd genoeg om na te denken..
Ik voelde me eigenlijk wel goed, heb toch weer een overwinning behaald! Toch weer een stapje vooruit gedaan! Dat voelt best goed.
Ik ga me geen zorgen maken of ik het vol zal houden, als het niet gaat doe ik wel weer een stapje terug. Ik vertrouw er op dat het elke dag een beetje beter zal gaan.
Ik heb ook over jullie nagedacht, dacht dat jullie veranderd waren... maar dat is natuurlijk helemaal niet waar! Niet jullie zijn veranderd, maar ik ben veranderd!
Het is voor mij ook even zoeken om een balans te vinden, hoe met jullie om te gaan! 
Maar ik denk dat ook dat me wel lukt. Ik merk wel dat er ook enkelen zijn die me ontlopen, die bang zijn, ja waarvoor? Hoeft echt niet hoor! Ik ben zelf maar naar jullie tot gegaan om een praatje te maken, gewoon over ditjes en datjes. In de hoop dat jullie me een volgende keer niet voorbij lopen. Ik weet wel, met de een heb je een beter contact dan met de ander... Maar helemaal geen contact? Het ziet er naar uit dat ik nog even met jullie verder moet, met jullie breng ik toch de meeste tijd van mijn leven door, daarom...
Ik zal jullie niets vertellen dat je liever niet wilt horen! Als iemand van jullie er naar vraagt, ja, dan wil ik best het een en ander vertellen, maar uit mezelf zal ik er echt niet over beginnen hoor!
Dus je hoeft me niet te ontlopen, ik kan ook gewoon over ditjes en datjes praten...en als jullie gewoon even ouderwets willen ouwehoeren doe ik ook wel mee hoor! Dat kan ik vast nog wel!

Maar soms zijn er toch van die momenten... Een bepaald nummer ineens op de radio... Verschrikkelijk, ik wil dat dan niet horen, dat hoort hier niet thuis! Als ik dan alleen ben is het niet zo erg, maar sta ik dan te midden van jullie allemaal, weet ik even niet waar ik het zoeken moet, ben ik helemaal van slag...Tja..

Ach ja, de tijd zal het leren, maar de eerste stap heb ik toch maar gezet....
 
 

Een vreemde vrouw in huis... Ach lieverds, ik weet dat jullie niet meer in ons midden zijn, maar weet ook dat jullie af en toe langskomen om te kijken hoe het met jouw lieffie en jouw moeder gaat. Ik voel jullie aanwezigheid en soms laten jullie blijken dat jullie er zijn. Ik kan jullie niet horen, maar vertel jullie hele verhalen, ik ga er dan maar vanuit dat jullie mij wel horen.
Maar de laatste keer was het anders, ik kon jullie horen, maar jullie mij niet. Jullie kwamen even aan en het ging ongeveer zo:
Hey pa, ze is er niet, wat raar! Daar zit een vrouw, ze lijkt op ma, maar ze is het niet. Het zou haar oudere zus kunnen zijn, alleen die heeft ze niet... waar is ze, en wat moet die vrouw in ons huis? Dit is wel ons huis, onze foto's staan daar, de hond ligt aan haar voeten, hoe kan dit nou? Kijk, ze schrijft, dat deed ma nooit, lezen ja, maar schrijven... Ze huilt terwijl ze muziek luistert, onze muziek..
Hoor, de telefoon gaat. Kijk, ze neemt op alsof het haar eigen telefoon is. Vreemd allemaal. En zie, ze doet net alsof ze ma is, sterker nog als je niet beter weet denk je dat het ma is, zo gewoon, zo vertrouwd. Die kan goed acteren! Het is echt ma.. En zie, daar is die vreemde vrouw weer, wat doet ze toch? Als ze hier de boel draaiend moet houden, kan ze beter de vaat weg werken. (ja jongens. ik hoor jullie wel! horen jullie mij niet?Ik roep, ik schreeuw, maar bereik jullie niet, jullie zien me niet) Zou ze ons horen? Kijk, ze gaat aan de afwas, die vrouw. Oeps ja, net ma, de boel uit haar handen laten vallen! Gelukkig, het glas is nog heel. Wat doet ze nou? Ze pakt het glas van de vloer en gooit het kapot tegen de muur. Ma zou dat nooit doen! Nu huilt ze terwijl ze de scherven bij elkaar veegt. Ma zou niet huilen om een kapot glas, die zou gewoon 6 nieuwe halen. (Ik hoor jullie wel) Pas op! Deze vrouw gooit er gewoon nog 6 kapot! Wat een zooi!! En daar zit ze weer te huilen, waarom, ze doet het toch zeker zelf?
De bel, het is de buurvrouw voor een kopje koffie, nu is het afgelopen met haar, nu valt ze door de mand. Misschien horen we nu waar ma is.. Goed kan ze dat he, ma nadoen? Het is net echt ma, die daar met de buurvrouw praat, logisch dat zij niet ziet dat ze met een vreemde vrouw praat.
Daar gaat ze weer, het bezoek is nog niet weg of ze zit daar weer achter ma's laptop, die vreemde vrouw, huilen, lachen, terwijl ze schrijft.. Wat schrijft ze toch? Wie is ze toch en waar is ma? (ja jongens. ik hoor jullie wel! horen jullie mij niet?Ik roep, ik schreeuw, maar bereik jullie niet, jullie zien me niet) Ze staat op, trekt haar jas aan, neemt de hond mee, ze gaat naar buiten. Ma zou dat niet doen he, pa, met een betraand gezicht de deur uitlopen? Ach jongen, het is donker buiten, het regent, het stormt, geen mens waagt zich buiten. En mocht ze iemand tegen komen, dan ziet die door de regen toch haar tranen niet. Kom, we gaan, misschien is je ma de volgende keer wel thuis...
Ach jongens, ik was er wel, heb geschreeuwd en geroepen, maar jullie zagen mij niet. Ik zat in die vreemde vrouw, ze heeft me helemaal opgeslokt. Zij bepaalt wat ik doe en zeg. Zij wil niet dat iemand weet dat zij hier woont, dus af en toe moet ik het van haar overnemen, zodat niemand het ziet... Jullie zagen me niet, zij wist niet dat jullie er waren, dus jullie hebben haar wel gezien. Ja, het is een rare, onbekende vrouw,en toch leert ze me ook veel. Dat ik best verdrietig mag zijn en best mag huilen, ook als daar geen zichtbare reden voor is. Ik mag kwaad worden van haar, razend zelfs. Ik mag gewoon rondlopen als een kip zonder kop van hot naar her... En ze heeft me geleerd om alles wat me bezig houdt op te schrijven. Ook dat is nieuw voor mij, maar het helpt me echt.
Ik blijf hier niet voor altijd zitten hoor! Als jullie nu weer komen, hoop ik dat jullie mij zien zitten en niet die vreemde vrouw. Ik hoop dat ik dan ik weer ben, zonder die vreemde vrouw. Maar jongens, ik denk wel dat ik de goede dingen die ik van haar geleerd heb met me mee zal nemen, dus jullie eigen vertrouwde vrouw en moeder zal nooit meer de oude zijn. Dus zorg alsjeblieft dat de nieuwe ik jullie net zo eigen wordt als de oude. Weet wel, dat ik jullie voor altijd met me meedraag, jullie hebben een heel speciaal plekje in mijn hart, in de oude en de nieuwe ik, dat blijft.
Kom maar gauw weer langs!

WAAR ZIJN JULLIE NOU?
Altijd vonden jullie bij mij een luisterend oor.

Jullie konden altijd bij mij terecht, heb jullie raad gegeven of alleen maar je verhaal aangehoord.

Ik was er voor jullie, altijd..

Maar waarom word IK nu niet gehoord?

Jullie waren er allemaal bij de afscheidsdienst. Wie van jullie heb ik daarna nog gezien?

Hooguit een stuk of 10.

Jullie sturen sms’jes, lieve krabbels op social media, ok, dat is waar, maar...ik zie jullie nooit.

Ik bijt niet hoor!! Ik zal jullie echt niet met mijn verdriet om de oren slaan.

In het voorbijgaan wordt vaak snel even gevraagd: “Alles goed?”

Snel doorlopen want mijn antwoord horen jullie liever niet.

Ik weet dat het moeilijk is, om het verdriet te zien, om de stap te nemen, jullie weten niet wat ik doormaak.  Gelukkig maar voor jullie...

Maar je hoeft het niet te begrijpen om een beetje steun te geven, al is het maar even samen een kopje koffie drinken of een aai over mijn bol…

En nu... met de kerst word ik overladen met kaartjes van jullie, prettige kerstdagen, nou zo prettig zijn die dagen niet, is het dan teveel gevraagd om er wat persoonlijks op te zetten? Zodat ik weet dat jullie toch nog even aan me hebben gedacht?

En jij? Ja jij? Gisteren heb ik je gesproken, toen wist je me te vinden...omdat je nu zelf verdriet hebt en ineens weer wist bij wie je terecht kon..

En natuurlijk ben ik er dan weer voor je, omdat ik weet hoe het voelt in de kou te staan…

Laatst kwam ik iemand tegen, gewoon op straat, ik kende haar van gezicht.

Ze groette me, bleef staan en het was duidelijk dat ze wist wat mij overkomen was. Ze begon spontaan te huilen en gaf me een knuffel. Ik weet niet eens haar naam…

En zo, mijn vrienden kan het ook. Er is niet zoveel voor nodig..

Gewoon aanbellen, elkaar even in de ogen kijken en een knuffel, meer vraag ik niet. Jullie hoeven niets te zeggen, hoeven mijn verdriet niet aan te horen, alleen maar een momentje er voor me te zijn….

Ik vraag me af, waar jullie nu in hemelsnaam gebleven zijn.
Nu heb IK jullie nodig!!!…

Maar als jullie mij ooit weer nodig hebben, zal ik er zijn voor jullie…

Mijn levensweg voert me naar……..tja waarheen?
Hoe heb ik ooit kunnen denken dat ik rustig op mijn pad kon doorwandelen.
Mijn pad leidde mij langs diepe dalen en hoge toppen.
De laatste jaren ging ik alleen, maar allen die mij lief zijn liepen toch ook steeds stukjes mee.
Het was goed zo……

En dan ineens sta ik stil op mijn pad, het gaat niet verder.
Hier loopt het dood, ik kan kiezen, ga ik links of rechts.
Ik weet het niet, links, rechts, links, rechts……..ik ben onzeker.
Vertwijfeld, moe, gedesoriënteerd.
Er mist er wéér één .....Zo plotseling weggerukt uit je leven, dit kind dat ik zo liefheb!
Die ene maakt een wereld van verschil!

Verdriet overmant je, je valt in die bodemloze put, steeds dieper, steeds dieper.
Verdriet verandert je. Verdriet doet je anders horen, anders zien, anders voelen.
Verdriet verandert je levenszin, het verandert je interesses.
Het verandert ook de mensen om je heen..
Hopelijk zal het verdriet ook zelf ooit veranderen....

Hoe ga ik nu verder? Zal ik ooit het juiste pad weer op gaan en door kunnen wandelen?

Voorlopig sta ik stil, kan ik niet kiezen, wil ik niet kiezen.
Niet weten wat ik wil, wat ik voel, wat ik moet doen of niet moet doen.
Even stil staan….moed verzamelen om door te gaan.

Misschien morgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar, ooit…………………..