Mijn levensweg voert me naar……..tja waarheen?
Hoe heb ik ooit kunnen denken dat ik rustig op mijn pad kon doorwandelen.
Mijn pad leidde mij langs diepe dalen en hoge toppen.
De laatste jaren ging ik alleen, maar allen die mij lief zijn liepen toch ook steeds stukjes mee.
Het was goed zo……

En dan ineens sta ik stil op mijn pad, het gaat niet verder.
Hier loopt het dood, ik kan kiezen, ga ik links of rechts.
Ik weet het niet, links, rechts, links, rechts……..ik ben onzeker.
Vertwijfeld, moe, gedesoriënteerd.
Er mist er wéér één .....Zo plotseling weggerukt uit je leven, dit kind dat ik zo liefheb!
Die ene maakt een wereld van verschil!

Verdriet overmant je, je valt in die bodemloze put, steeds dieper, steeds dieper.
Verdriet verandert je. Verdriet doet je anders horen, anders zien, anders voelen.
Verdriet verandert je levenszin, het verandert je interesses.
Het verandert ook de mensen om je heen..
Hopelijk zal het verdriet ook zelf ooit veranderen....

Hoe ga ik nu verder? Zal ik ooit het juiste pad weer op gaan en door kunnen wandelen?

Voorlopig sta ik stil, kan ik niet kiezen, wil ik niet kiezen.
Niet weten wat ik wil, wat ik voel, wat ik moet doen of niet moet doen.
Even stil staan….moed verzamelen om door te gaan.

Misschien morgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar, ooit…………………..