De laatste dagen

Geschreven door Moeder van Iwan

ONS VERHAAL

De laatste dagen

Het begon allemaal op zaterdag 28 januari 2006. Die middag ging Iwan voor het eerst naar een kinderfeestje. Hij had er veel zin, maar ik merkte dat hij ’s morgens al hangerig was, een teken dat hij ziek werd. Die middag vermaakte hij zich prima en niemand had iets van zijn ziek zijn gemerkt. Hij was dan ook niet erg ziek. Die avond liep de temperatuur op naar 38,8°C, waardoor we meteen naar het ziekenhuis moesten (standaard bij leukemiepatiëntjes). In het ziekenhuis had hij een normale temperatuur en zijn we weer terug naar huis gegaan. We waren nog maar net thuis of Iwan had 39°C, maar omdat Iwan zo moe was mochten we gaan slapen en meteen ’s morgens terug komen.

De volgend dag leek Iwan longontsteking te hebben en dus gingen we naar Boxmeer, waar hij standaard een infuus met antibiotica kreeg. Na 48 uur moest de antibiotica zijn werk doen, maar helaas gebeurde er niets. Dus een andere antibiotica werd gegeven. Iwan ging donker plassen, hij dronk ook weinig en ik kreeg te horen dat het ook door de chemo’s kon komen. Toch voelde alles niet goed (weer dat onderbuik gevoel). Er werd een longfoto’s gemaakt, om een mogelijke longontsteking op te sporen. Bij terugkomst op zijn kamer, was tante Ien gelukkig aangekomen en ik vluchtte de  gang op en heb flink zitten huilen. Dit deed ik eigenlijk nooit in het ziekenhuis van Boxmeer, want daar kreeg Iwan immers de minder heftige behandelingen. De zusters schrokken ervan. Ze raadde mij aan met een psycholoog te gaan praten. Dat deed ik dan ook enkele dagen later. Zij snapte ook niet waarom ik zo triest was.

Na een week moest Iwan naar het Radboud toe. Hij had zo lang antibiotica voor zijn voet gekregen dat nu de kans groot was dat hij schimmel had. Dus op 4 februari (zaterdag) 2006 is Iwan met Geert naar het Radboud gegaan. Zondag werd er ook maar meteen een punctie genomen van de longen (zonder verdoving), om uit te sluiten dat hij geen longontsteking had. Ondertussen bleven de artsen hem maar antibiotica geven. En Iwan bleef te moe. Onder narcose werden de longen gespoeld en werd er gekeken of de Leukemie niet terug was. Ook werden er diverse longfoto’s gemaakt. De artsen wilde een botscan doen, maar Iwan had net voordat hij naar het ziekenhuis moest thuis nog zijn voet omgeslagen, dus werd besloten om de scan maar niet te maken. Hadden ze het maar gedaan, dan hadden ze de hopelijk de ontstekingen in diverse organen gezien en groter alarm geslagen. Nu kregen we woensdag te horen dat ze niets hadden gevonden en Iwan waarschijnlijk een niet zichtbare vorm van longontsteking had. Weer antibiotica. Donderdag was hij koortsvrij, waardoor ik weer even een lichtpuntje zag. Alleen dat knagende onderbuikgevoel wou niet weg.

De vrijdag daarop stond ik voor het raam te huilen, net zoals nu, want het valt niet mee om de laatste dagen op papier te zetten. Tante Ien had gezien dat hij iets geler keek, een leverscan (d.m.v. echo) werd gemaakt, maar daar was ook alles goed. Ik vroeg al aan de artsen of ze niet wilde stoppen met antibiotica, omdat mijn gevoel dat aangaf, maar ik kreeg te horen dat hij dat heel hard nodig had.

Vrijdagavond kreeg ik een ingeving; Iwan had een schimmel!

Meteen Geert gebeld, want die was die avond bij Iwan. Van Geert kreeg ik te horen dat ze al met de schimmelmiddelen begonnen waren. Later bleek dat hij deze medicatie dus niet had gehad, maar men was die dag met het protocol gestart, zodat Iwan ‘s maandags de schimmelmiddelen zou krijgen. Ik weet nog dat ik zei dat Iwan thuis zou komen, alleen wist ik niet of dat in het aardse of hemelse bestaan was. Ik kon ‘rustig’ gaan slapen, want alles was onder controle en meer kon ik toch niet doen. De dag erna (zaterdag) bleef ik voor de andere 2 kinderen thuis. Ik had ook niet verstandelijk het idee dat Iwan dood zou gaan, anders was ik NOOIT thuis gebleven. Wel bleef ik steeds met dat onderbuik gevoel zitten. Van tante Ien, die op dat moment bij Iwan was, kreeg ik te horen dat het weer een beetje ging. Ik blij. Ik zou zondag ochtend nog gaan sporten en vervolgens naar Iwan gaan.

Ik was op het sportveld toen Geert mij belde, het ging niet goed met Iwan. Hij lag op de Intensive Care. Meteen was mijn onderbuikgevoel wakker en nu wist ik dat Iwan dood ging. Geert had ook al geregeld dat mijn broer me op kwam halen. Snel even naar de andere 2 kinderen, die bij oma waren en om het slechte nieuws aan oma te vertellen. Ik heb mijn broer aangespoord naar het ziekenhuis te scheuren. Gelukkig hield hij zijn hoofd koel en reed slechts een beetje te hard naar het ziekenhuis. Ik ben als een gek naar de Intensive Care gerend.

Ik schrok van de hoeveelheid snoeren, waaraan hij vastlag. Iwan deed zijn ogen open en ik zag dat hij dacht:”Aha… daar is mama”. Hij deed nog een keer zijn ogen open, maar je zag dat hij moe was en de ogen bleven nu gesloten om uit te rusten. Hij ademde zwaar en ik kon niet tegen de situatie. Ik hield zijn hand vast, wat kon ik nog doen? Ik liet hem maar in mijn haren kroelen, iets wat hij graag deed. Ik beloofde als hij beter werd dat we een helikoptervlucht gingen maken, al moest ik de traumahelikopter van het dak rukken. Een verbeten lachje kreeg ik. Hij begon met de trouwring van Geert te spelen, iets wat hij nog nooit gedaan had. Ik zag geen goede waarden op de monitor en ook zijn vingers waren wit met blauwe nagelranden.

Ik ben een paar keer gevlucht naar een apart kamertje, omdat ik het niet kon aanzien. Daar werd ons vertelt dat ze nog een beenmergpunctie en een hartfilmpje gingen maken. Ik kon er niet tegen, maar ik had geen keus. Ze wilden hem onder narcose brengen en gaan beademen, zodat Iwan meer rust kreeg. Na de handelingen gingen we weer naar Iwan. Onder narcose lag hij er rustig bij. Hij zag er ook beter uit. Ik heb wel heel vaak gezegd dat hij niet dood mocht gaan. Uiteindelijk kon ik er niet meer tegen en ben met Geert in een aparte kamer gaan zitten. Om 11:30 uur leek Iwan stabiel en de oncoloog dacht dat ook, die ging naar huis.

Na de onderzoeken om 15:00 uur, ontdekte ze een schimmelbolletje in zijn hart. Ik verweet de artsen dat ze nooit naar zijn hart gekeken hebben.

De week hiervoor had ik een echtpaar gesproken, wiens enigste kind ook behandeld werd voor kanker. Zij zeiden: “Als ons kind gaat, gaat ze niet alleen”. Ze hadden het over zelfmoord. Ik kon het toen niet begrijpen. Nu stond ik voor het raam en het sneeuwde. Ik dacht: “Als Iwan dood gaat, spring ik uit dit raam”. Wat kon ik nu dat echtpaar goed begrijpen.

We werden bij Iwan gehaald, want de bloeddruk daalde; een teken dat hij dood kon gaan. Nog nooit ben ik met zo’n zwaar hoofd naar Iwan toe gegaan. Ik smeekte hem te blijven leven en warempel de bloeddruk werd weer wat hoger. Inmiddels hadden wij onze eigen pastoor gebeld; dit was toch wel een kritieke fase en dat terwijl ik niet eens zo godsdienstig ben aangelegd. De pastoor wilde Iwan zalven; ik vond alles goed. Alles moest van mij uit de kast gehaald worden om Iwan in leven te houden. Ik weet nog dat de pastoor zei: “ Als God kiest dat Iwan gaat…”. Ik werd kwaad. Iwan mag niet gaan!!! Iwan moest blijven leven!!!

De artsen kwamen vertellen dat Iwan waarschijnlijk een schimmel had en dat ze schimmelmiddelen wilde geven. En wij… wij vonden alles best als Iwan maar bleef Leven. Ze spoten het schimmelmiddel in en meteen viel de bloeddruk weg (achteraf weet ik dat een medicijn eerst de klachten verergerd en dan pas aanpakt). De bloeddruk was zo gezakt dat de zuster zei dat hij nu al dood was. Ook werd het hoofd van Iwan langzaam blauw. Zelfs nu had ik nog hoop. De beademing stond aan, waardoor Iwan niet dood leek. De zuster wou deze uitzetten. Ik smeekte van niet. Als compromis mocht deze nog een minuut aan blijven.

Ik huil nu zo erg dat ik stop met schrijven……

Enkele dagen later…. Er zijn er nog genoeg dingen wat ik kan herinneren, maar het ergste was dat we die avond zonder Iwan naar huis gingen en zijn ziekenhuiskamer wel hebben opgeruimd. Daar ging je dan met een lege buggy. Een leegte die niet meer opgevuld wordt.

Van de periode daarna weet ik niet zo veel meer. Dit is een beetje als een roes aan me voorbij gegaan.

Nu 3 jaar later (september 2009) leef ik nog steeds met een groot verdriet (meer dan de mensen om me heen beseffen). Ik hoop dat Praatplek mij daarbij gaat helpen. De afgelopen dagen is mijn bloeddruk weer fors gestegen, doordat ik dit verhaal heb ‘moeten’ schrijven. Elk verhaal controleer ik op foutjes. Geert ook, maar deze zal ik na de controle niet meer lezen. Ik praat makkelijk over Iwan, maar eigenlijk nooit over de laatste dagen. Ik denk liever aan de leuke dingen, die we nog samen hebben mogen beleven.

TER OVERWEGING:

Je moet de wereld niet begrijpen

Maar er een weg in vinden