Ons verhaal - kort samengevat

Geschreven door Moeder van Iwan

Ons verhaal in een notendop

Het begon in november 2004. Onze zoon Iwan (4 jaar) werd ziek. Het was waarschijnlijk de ziekte van pfeiffer, zei de doctor en zo gingen we de Kerst in. Alleen hij werd steeds zieker en na onderzoek bleek, in januari 2005, dat Iwan leukemie had. Na een flinke moeilijke periode leerden we de schouders eronder te zetten. Immers Iwan zou 2 jaar lang chemo krijgen. Echter rond Sinterklaas 2005 kreeg hij een ontsteking aan een bot, daarvoor kreeg hij 7 weken lang antibiotica (= een soort schimmel). Doctoren weten dat bij leukemie patiënten de kans groot is dat bij langdurig gebruik van antibiotica, een andere schimmel de kop op kan steken en dat gebeurde ook bij Iwan. Alleen het ziekenhuis kon die schimmel niet vinden. Ook zaten we net in een nieuw procotol en daar was "standaard na een week niets vinden, medicijnen tegen schimmels geven" er uit geschrapt. Ze dachten dat ze alle schimmels konden vinden (wat dus niet zo is). Rond januari kreeg Iwan ook last van een schimmel, maar omdat niemand de schimmel kon vinden bleven ze hem antibiotica geven (wat achteraf gezien een slechte keuze was). Heel langzaam doodde de schimmel Iwan, pas op de dag dat hij stierf werd de schimmel geconstateeerd en werden medicijnen tegen schimmels gegeven (veel te laat). En zo stierf onze zoon op 5 jarige leeftijd in februari 2006, aan een schimmel (hij was kankervrij). Het protocol werd herschreven (de medicijnen tegen schimmels worden nu wel weer standaard gegeven) en wij gingen vol woede naar huis. Kwaad op het ziekenhuis dat de medicijnen tegen schimmels niet al na een week waren gegeven. Door de boosheid kwamen wij ook niet aan rouwen toe, liever een zaak tegen het ziekenhuis aanspannen dan rouwen. Echter na het gesprek met de oncoloog (die ook natte ogen kreeg) ontdooide we en zagen we dat we slachtoffer waren van een nieuw protocol (niet dat dat zo makkelijk was, daar gaat ook een tijd overheen).

Alleen ellende komt niet vaak alleen. De vriend van de oma van Iwan (soort stiefopa), die al 20 jaar samen woonde, had al 2 jaar botkanker. En in 2007 hadden we het alweer moeilijk. We rouwde nog om Iwan, maar we ‘moesten’ zowel oma als opa steunen (de moeder en stiefvader van Annelies). Stiefvader overleed in 2007 en we moesten alweer een begrafenis regelen. Onze dochter dacht dat we weer net zoveel ellende zouden krijgen als met Iwan. Wist zij veel dat er verschil was tussen een opa en een broer. Pas na 1 jaar ging het met haar beter.
Maar ook nu kregen we geen rust. Een maand na de begrafenis kreeg de andere opa van Iwan (Geert zijn vader) lymfeklierkanker en weer ‘moesten’ we mee naar het ziekenhuis. Weer alle herinneringen… Helaas kon deze opa ook de kanker niet overwinnen en hij stierf in november 2008. En weer begon alles van voren af aan, weer een begrafenis regelen, weer opnieuw alle emoties, weer, weer…
Met oud op nieuw 2008 zeiden we tegen mekaar wie is nu aan de beurt? En nee, hé. Constateren ze bij de oma van Iwan (moeder van Annelies), in april 2009, een veel te grote, gelukkig goedaardige, hersentumor (3 cm), die haar hersenstam al weg drukte. Met wel helaas een zenuw erdoor, die het aangezicht aanstuurt. En weer naar het ziekenhuis, in oktober 2009 werd ze eraan geopereerd. En daar gingen we weer al voor de 4 de keer naar het IC.
Het gaat nu redelijk met mijn moeder (juli 2010), al kan ze ook niet meer zo goed lopen en heeft ze de helft van haar gezicht verlamd. Ze leeft en blijft waarschijnlijk ook leven, dus daar hoeven we niet bang voor te zijn. Maar we moeten nog een heel traject (ze hebben niet de hele tumor weggehaald, want dan zou ze nog meer verlammingsverschijnselen in haar gezicht krijgen). Voorlopig gaan we nog vaak naar het ziekenhuis (en weer komen al die herinneringen boven). Wat moet een mens niet doorstaan. Ik wil tegenwoordig niet eens gelukkig meer zijn (als je begrijpt wat ik bedoel), als de mensen om me heen maar gezond zijn en blijven leven. Dat is me ook al veel waard…

Hopen en gebeuren. Iets wat bij ons nooit hetzelfde is. De oma van Iwan (moeder van Annelies) is nog steeds herstellende van een operatie en zijn er al weer kleine nieuwe ingrepen gedaan, zoals een ooglid verzwaren, zodat het oog weer dicht ging. Ook willen ze nog gezichtcorrecties doen, alleen oma weet nog steeds niet of ze dat wil. We zijn nog steeds met haar bezig. We hoeven gelukkig niet zo vaak naar het ziekenhuis, alleen mijn de andere oma (moeder van Geert) werd steeds meer moe. Een jaar na de constatering van een goedaardige hersentumor bij mijn moeder, zitten we in het voorjaar 2010 met de andere oma in het ziekenhuis. Diagnose: lekkende hartklep. Om moedeloos van te worden. Weer al die gangen naar het ziekenhuis, weer al die herinneringen en al dat 'gedoe'. Gelukkig is de operatie gedaan en gaat het ook weer goed met oma (moeder van Geert).
En wij? Ach we geloven al niet meer op rustige tijden. Voor mijn gevoel horen we al bij het meubilair van het ziekenhuis.

Eigenlijk ook te gek voor woorden als je dit verhaal samenvat. 5 Jaar lang al naar ziekenhuizen aan het gaan (vanaf het moment dat Iwan ziek werd). Vanaf 2006, Iwan en zijn opa's (vaders) gestorven en de oma's, beide een operatie op een gevaarlijke plaats (hersenen en hart). Ik schrijf dit op eind juli 2010. Geen wonder dat we zo vaak geestelijk moe zijn. En hopen op rust... zelfs dat kunnen we niet meer.