Ter herinnering aan onze lieve Iwan,

Geschreven door Geert Nabuurs

Toen je op 1 april 2000 werd geboren als kanjer van 9,5 pond, dachten velen dat het een grap was. Maar het was echt waar en jij lag daar met je grote donkere ogen. Een paar jaar later had je, je ontwikkeld tot een grote kanjer en vriend van Opa Johan (jouw naamgenoot). Met hem ging je altijd stieren voeren en oud papier halen met de traktor.
	Op 13 november 2004 leek je ziek, maar niemand kon iets vinden. Pas 15 januari 2005 wisten we dat je aan een verschrikkelijke ziekte leed. Vanaf dat moment pakte je samen met papa en mama de moed en de kracht bij elkaar om de strijd aan te gaan. Je doorstond de chemo's als een grote vent. Je genoot van de extra aandacht in het ziekenhuis, je kleurde, knutselde en creëerde vanalles tijdens het inlopen van de chemo's. Met jouw lieve lach en je glinsterende donkere ogen, wond je elke zuster om je vinger. Maar je maakte er geen misbruik van. Door je interesse en je vragen groeide je kennis van de natuur en de techniek boven gemiddeld. Als ze in de klas iets niet wisten wat het van: "vraag het maar aan Iwan, die weet dat wel". Je wist al; je wilde kok worden met je eigen restaurant in de schuur.Je zat dan ook vaak op het aanrecht tijdens het koken en je hielp mee. Jij vergat de soep meestal niet.
Gelukkig kon je heel erg genieten van alle kleine dingen en leuke momenten tussen al die rotte behandelingen door. Als iemand nooit de moed liet zakken, was jij het. Je was altijd vrolijk en opgewekt. Het liefste zat je op de bank tussen ons in en dan knuffelen, snuffelen en kroelen. Je had je eigen speciale manier van ontspannen voor een ingreep door in mama's haar te kroelen. Om je moraal er goed in te houden hebben we je steeds naar van alles laten toeleven, hebben we van alles met je ondernomen. Toen je weer voor het eerst uit het ziekenhuis kwam, mocht je zoals je wilde in een grote vrachtwagen meerijden. Op de bok van de paardenkar genoot je intens van de galop. Je hebt op trekkers gezeten tijdens het maïskneuzen, hooipersen, blubberrijden en ploegen. Je vond de straaljagers in Volkel prachtig en begreep zelfs de techniek, zo'n grote cilinder zat ook op de hef van de trekker... Je kreeg met je 5e verjaardag een trekker met afstandsbediening van je peetoom. Binnen korte tijd kon je zelfs achteruit onder de stoel parkeren met de blubberton en de zodebemester. Ook mocht je voor aan de rand van de piste van het circus zitten en weer had je die mooie lach en die pretoogjes. Je was een grote fan van Kalkar het pretpark. Een uitstapje daarheen was een groot feest voor je. Je genoot ook met volle teugen toen je wens werd vervult om met een Rolly (stoomwals) een hondendrol te pletten. Ondanks dat je door chemo's wat minder soepel kon lopen en bewegen mocht opa je niet op de trekker tillen, dat kon je zelf!
Trots reed je voorop op pony Queeny bij de intocht van SInterklaas in Westerbeek, want tijdens de intocht in Oploo had je weer een bloedtransfusie nodig. "Villa pardoes met al zijn vrienden gaven ons een fijn gevoel" was voor het hele gezin een lijflied geworden. Meestal wilde jij dat papa "Banger hart" zong in de auto, hoe ironisch achteraf. Dat je hart, hoe groot ook, het niet meer redde tegen de wrede schimmelinfectie. Toen de pastor je zalfde werd het ons duidelijk dat we de strijd niet zouden gaan winnen. Het verliezen valt heel zwaar. Op zondag 12 februari 2006, om ongeveer kwart voor zes ben je helaas overleden. "Lieve Iwan, We weten dat je wilt dat we aan al de leuke momenten met jou terugdenken, niet treuren over het verlies maar blij zijn met de fijnste tijd die we toch nog samen hadden... Iwan, goede reis met je hond en je rode olifantje, de vriendjes die altijd mee moesten."